03 12 2011

Zor günlerde....

Nereden başlayacağımı bilemeden,karmakarışık kafam,buğulu gözler ve üzgün bir kalp ile başlıyorum yazıma.Uzun zamandır yazmayı planlıyorum ama bir türlü içim el vermedi yazmaya....Ama bir yerlerden başlamak gerekir....

Geçtiğimiz yaz kızımla dedesini ve anneanesini görmek birazda tatil yapmak için köyümüze gittik.Onlarla çok güzel 22 gün geçirdik.Ramazan ayının ilk günü İstanbul'a döndük.İlk hafta çok güzel geçti ta ki kızımın biricik dedesi, benim canım babamın,herşeyimin acı haberini alana kadar.8 Ağustos saat 19.50 de o acı haberle dünya başımıza yıkıldı.İlk uçakla cevizli'ye gittik.Hayatımın en zor günüydü,hayatımda ki en büyük korkum hiç ummadığım bir anda başıma gelmişti.Benim dünyam,herşeyim, sevdiğim ilk adam bize veda etmişti.Ben ve biricik kızım hala kabullenemedik bu gidişi.Her an evde bir yerlerde onu görecek gibiyim.Behişim _anne dedem ben büyüyünce gelicek üzülme diyor.Canım daha ölümü bilmiyor ki....Bilmiyor ki artık vuslat cennete kaldı....

Canım babam seni çok ama çok seviyorum,rabbim sana rahmetiyle muamele etsin,mekanın cennet olsun......

0
0
0
Yorum Yaz